دیدن واقعیت " عریان " تاب فراوان میخواهد ، بهتر

که  لباس مختصری  " پوشیده  " باشد

کنکاش در پی معرفتی از هستی وکائنات خدای بزرگ ما

را به ان جا میرساند که قوانینی را کشف کنیم که در هر

نقطه مکانی وزمانی وجغرافیایی قرار بگیریم ؛ ان شکل از

حیات در پدیده های جانداروبی جان قابل رویت ,ان قانون

قابل اجرا , وان تجربه قابلیت تکرارداشته باشد ...

اما تئوری ها ونظریات انسانی  به تعداد پاسخ های که

مفسر سئوالات حقیقی باشد  ویا در پیداکردن حدسیاتی

برای تعیین وکشف  روابط بین امور وپدیده ها ویا در جهت

توضیح وشرح وبسط اتفاقاتی که میافتد ارایه میگردد.

برای همین است که تاریخ  از گذشته دور تا تاریخ معاصر

پر شده از دوره های متفاوت طلوع وافول نظریات وتئوری

های انسانی که گاهی تاریخ مصرفشان بر میگردد به

همان زمانی که زاده شد وگاه تا عصرحاضر هنوز بین ادمها

ی که برای پاسخ به سئوالاتشان نزدیکترین جواب به

حقیقت یافته شده را ان نظریه خاص میدانند و لاجرم

طرفداران ان هم هستند .

البته در این میانه  کسانی هم پیدامیشوند مصرانه با

جزم اندیشی که تاریخ از ان پر است درتلاشند که بر

تاریخ مصرف بعضی ازنظریات افزوده وازارزش  بعضی دیگر

بکاهند( و چه سودی عایدشان میگردد .خدا عالم است

وبس)

مسلما سالک عاشق وهوشیار همیشه از پس تحلیل

همه این  موارد بر نمی ایید. ان هم در این وقت تنگ

عمر باتمامی تکالیفی که برای زنده بودن وزندگی کردن

بر  عهده دارد هرچند لزومتی برای مطالعه وبررسی همه

نظریات  نیست ..

مهم ان است که مرزی قایل شویم تا نظریات  برتر را ازبدتر  جدا کنیم .

بدون تکرار مکررات دیگران بدون جزم اندیشی به دنیای

من  یا تو , تاریخ من  یا تو , فلسفه من یا تو , حتی

سیاسی کاری وسیاه نمایی های من یا تو ...

انعکاس هر صحبت که به  سمع ورویت تومیرسد در انحنا

اینه قلبت که صیقل خورده بنشان  واگر هنوز توانست

پاسخ سئوالات حقیقی تورا بدهد...

 یا قادر باشی امتداد یک دیدگاه قدیمی را و نقش پر

رنگش را از گذشته درحاشیه نظریات امروزببینی

  میتوانی معتقدشوی که ان نظریه انسانی هنوز چون

اتش زیرخاکستر  اماده شعله ور شدن است .وگرنه باید چاره ای

نو اندیشید

.

از :پوریا عالمی

یک دنیا سئوال دارم گاهی روشن وگاهی در پس  مه

ای  نامحسوس ودوروگاهی مچهول ...همیشه از خودم

پرسیدم من کی هستم ؟خداکیست /؟رابطه ام با او

چگونه باید باشد  ؟قراراست روی این  زمین چه کاری

را شروع یا به پایان رسانم ؟ جوابهای پیدا کرده ام

جوابها ی به مراتب ساده ترازانچه که فکرش را بکنم

.چنان شفاف که گویی همیشه اینجاوجلوی رویم بوده

است .( به سرخی و طعم شیرین این سیب که در

دستانم دارم . ) 

اماحالا سئوال دیگری از خودم دارم .رابطه ماانسانها

باهم چیست ؟ کجا ان اتفاق با هم بودن (بارابطه

سببی یانسبی ؛ با عشق یانفرت ؛ با دلخوشی بودن

درکنار هم یابانگاه بی تفاوت وسرد دور ازهم ؛...)

قرارش بسته شد؟ . هفت میلیارد انسان ورنگ و وارنگ

  ازنژاد های گوناگون وباتعریفی که از برتری وبدتری

دارند   با اندیشه وسلیقه های گوناگون باتمامی خصلت

های خوب وبد وزشت ! وباورهای که خود را به ان آذین

بستند با رسومات نو وکهن وتعریفی متمایز ازحیات

دنیوی و اخروی  تا ادعای  مالکیت بهشت ودوزخ ...

من کجاو چه وقت و با کدامیک شان پیمان خواهرانه

  بستم ؟

محرم من ونامحرم من کدام یک ا ست ؟

به قول ان عزیزباید  تمام کواکب و اجرام

اسمان وزمین جمع شوند تاتو اینجا در این

بعد مکان و زمان کنارکسی یا چیزی قرار

بگیری.

یا به کمک کسی بیایی که غریبه ای   ,قریب

است .

به یاد دارم کنار تندیس  بودا همانگونه که کنارمزارخیام

نشسته بودم  نیز همین حس عجیب  را داشتم که من

برای دیدن یک دوست چه دیررسیده ام . ..

گاهی عمیق میشوم در جشمان رهگذری وبه خود

میگویم او برایم اشناست.اما به یاد نمیاورم  کجا

دیدمش ومطمئنم که هیچ شباهتی به اشنایان زمینی

من ندارد .

گاهی دستی دراز میکنم به مددی ومطمئنم جایی

فراری بسته ام که دستم را بگیرند و دستشان را  به

محبت تمام بگیرم .

وگاهی برای عزیزسفر کرده ای که درغبار زمان گم

شده چنان ملتمسانه بااعتقاد به این که   ادمی چیزی

فرای گوشت وپوست واستخوانی است که ما زیر

سنگ لحد  خاکش کرده ایم آرزوی دیدار میکنم  .

به خودم میگوییم مرزهای آبی وخاکی ونژادی

وجنسیتی واعتقادی ومنافع شخصی و گروهی حتی

ملی  تنها بهانه ای است برای جدا کردن انسانها از هم

و"عشق تنها عشق به هم" کلید این در بسته

است  .

از دوست عزیزم سیب کال

در پاسخ به یک خواننده ::وهمه انهایی که فکر میکنند

و وب محل گشت وگذار وتماشای عکس بازیگران, پی

گیری سوتی دادن سیاستمدران وچت وگفتگوهای صنار

یک غازجوجه فکولی های  است که دستشان توی

جیب اجداد نیاکانشان میرود وموی سرشان  به همت

موس  مثل علف روی سرشان سیخ ایستاده ...

من اینجا هستم برای اینکه رویای  دانش (آی –تی ) را

میفهمم .رویای  تشکیل دهکده جهانی اطلاعات .برای

شنیدن وبرای خواندن وبرای شنیده شدن وخوانده

شدن . هنوز ازخبر  تشکیل بزرگترین کتابخانه مجازی در

انگلیس چند صباحی نمیگذرد . اما من ارزوی داشتن ان

را سالهاست درخیالم میپرورانم .دنیای مجازی بدون

طول وعرض وارتفاع وزمان ومکان  , حجم بزرگی ازتبادل

تجربه  بدون تیغ سانسور بدون صرف وقت برای جستجو

ومهیا وقابل الوصول در هر گوشه از کره خاکی ...

جایی خواندم مخترعین کسانی هستند که   در روزگار

خود احمقانه ترین رویا ها ممکن  را به حقیقت تبدیل

کرده اند .رویای پرواز ورویای دسترسی به ابی بیکران

وژرف اقیانوس ورویای باهم بودن بی انکه  نسبتی

نسبی یا سببی داشته باشیم

برای من در این گوشه از اسیا  کشور ایران ,تا ان سوی

مرزها تا قاره پنجم استرالیا ... چه شوق انگیزاست

حس بودن با همه و شنیده شدن وفهمیدن هم  .

مگر در تمام عمرت چند بار میتوانی اسباب سفر بربندی

وبه همت پاهایت اعتماد کنی که ترا ببرد تا آن  شهر

دور دور ...

چندی پیش برای پیدا کردن یک آدرس از شهر خودم به

سایتی مراجعه کردم وچه شگفت انگیز بود ؛روی یک

صفحه مونیتوراز   کوچه ای  به کوچه ای  با یادواره

های که درهرمیدان کار گذاشته بودن با ثبت تمام

تغیرات مکانی که در سالهای ا خیر رخ داده است .من

عبور کردم گویی من هفت شهرعشق را پیمودم در

نگاره ای ...

من برای همه اینهایی که گفتم اینجا هستم حالا به من بگو تو برای

چی توی وب میگردی ؟

نکردم و قلمم همیشه میان من و مردم در کار بود و جز دلم یا دماغم کسی را و چیزی را نمیشناخت و فخرم این

که در برابر هر مقتدر تر از خودم متکبرترین بودم و در برابر هر ضعیف تر از خودم متواضعترین.

دکتر شریعتی

آرزو میکنم که میتوانستم درعنوان مطلب بنویسم "حرفی از جنس زمان "

ولی متاسفانه در زمانه ای که حرف وعمل ادمها به غیرمصلحت اندیشی وچاپلوسی ونفاق نیست گذاشتم به بر شماکه عنوان را کامل کنید . 

سال 56 من با خواندن "کتاب پدرومادر ما متهمیم " دکتر علی شریعتی را شناختم .کتابی که یکی از جوانان ان روزگار ازترس ساواک هنگام فرار در پستوی مغازه پدرم انداخت .وپدرم ان را لای پارچه کهنه ها قایم کرد وبه خانه آورد. بعد از شام به من گفت : شکوفه ,من که سواد ندارم  این را برایم بخوان .انموقع من 10-11سال داشتم . هر شب قسمتی از کتاب را برای پدرومادرم(یادش به خیر ) میخواندم وانها هم سری به علامت تایید تکان میدادند .

حالا که خاطراتم را با شما شریک شدم

بدم نمیایید برایتان ازدادگاه انقلابی خسرو گلسرخی بگوییم .

کلاس دوم بودم یا سوم ابتدایی که دادگاه او از تلویزیون پخش میشد من به اصرار مادرم تمام حرفهای گلسرخی را روی دفترمشقم نوشتم وهر کلمه که عقب میافتادم مادرم برایم دیکته میکرد . 

چه دورانی بود گویی والدین با همه بی سوادی وظیفه خودشان میدانستند که بچه هایشان به نحوی تربیت کنند که در  درک امور اجتماعی وسیاسی صاحب نظر باشند .

عزیزی میگفت : ما نسلی بودیم که تاریخ را زندگی کردیم .

برای خرید رفته بودم

زن دستفروشی بساط سبزی محلی را پهن کرده بود در حال خرید از او بودم که زن دیگری رسید .بعد سلام واحوالپرسی ازاوضاع واحوال دخترش پرسید ؟ زن سبزی فروش گفت : بی خبر نیستم بهار سال قبل  به دیدنش رفتم شاید بهار دوباره بروم . زن پرسید :از این چیه؛طالبان....نمی ترسی ؟

زن گفت : دامادم بلد راه است من تا مرز خودم برسانم  او دنبالم میاید مرا از مرز عبور میدهد.من یک دختر که بیشتر ندارم تازه دخترم هم غیر من کسی را در ان  ولایت غریب ندارد ؟ این جا که نمی شد بمانند ومجبور شد با شوهر وبچه هایش برود .

(با خودم فکر کردم از اخرین  سنه که افغانستان جزوه ولایت ایران بود و مردم افغان تابع کشور ایران بودند چند سال گذشته ؟ واین زن هنوز افغانستان را یک ازولایات ایران میداند .)

وبه یاد اوردم که دردوران خدمتم سه کودک را براساس قوانین آموزشی نتوانستم ثبت نام کنم دو کودک که پدر افغان ومادر ایرانی داشتند .و یک کودک که پدرش مچهول الهویه بود وشناسنامه نداشت .

وباخودم گفتم : راستی ازآن پسر خبری ندارم که نه پدر داشت ونه ولایت غریب !ونه یک مادر بزرگ که خطر طالبان را برای دیدنش به جان بخرد .

هنوز قلبم پر از شوق زندگی است .

هنوز بوی اَقاقیا مستم میکند . 

هنوز منتظر عبور مرغان دریایی در ساحل رو در روی آبی بیکران خزر مینشینم . 

هنوز با یک پشت پا ی برهنه , موج های کف آلودی که از دوردست می آید را به بازی میگیرم .

هنوز شنهای ساحل را توی مشتم میگیرم و سعی میکنم در برابر بادی که میخواهد حریصانه  آنها را از لای انگشتانم برباید مقاومت کنم. 

هنوز رد پای چروک را در آینه نمی بینم .

هنوز قلبم میتواند برای نگاهی , شرمگینانه بتپد و دم بر نزند .  

با این همه آرام و بیصدا در سکون و سکوت ایستاده ام و به دوردست خود (گذشته و آینده...) نگاه میکنم .

اگر شنیدی : «من دو تا پیراهن از شما بیشتر پاره کردم.» ؛ زیاد جدی نگیر ! 

شاید خودم خواستم که دو تا پیراهن را جر بزنم و پاره کنم !

گاهی وقتا خودمو بغل می کنم و می گم

غصه نخور دیوونه من که باهاتم!

نیزگریستم هردویک دردداشتیم ; "آدمها"

مسجدجامع شهر به گوش میرسید راهی منزل بودم

تند تند از زیر ناودانهای خانه ومغازه های شهر عبور

میکردم سعی داشتم زیر بارانی که ماهها در انتظارش

بودیم نمانم و خیس نشوم . جوان بلندبالای در حالیکه

بازوانش رامحکم  دور خودش حلقه کرده بود تا از سرما

در امان باشد؛ هم پای من در حال عبوراز خیابان بود .

در این هنگام چشمم به ظرف اشغال که شهرداری در

معابر عمومی میگذارد افتاد. یک چتر نیمه باز که معلوم

بود صاحبش از کلنجار رفتن بافنرهایش  خسته

شده,چپانده شده بودتوی ظرف اشغال...

همزمان بامن  پسر جوان هم چتر رادید.وزیرلب گویی

باخودش با صدای بلند فکر میکند.

گفت: اوه...من یک چتر میخواستم .

وبا عجله به طرف ظرف اشغال رفت.

صبح جمعه

ارامستان شهر :

از کنار تک تک سنگ قبر ها ی که مرا احاطه کرده

میگذرم ؛بدون انکه بتوانم رویت شان کنم ,حس میکنم

انجا هستند , ارام وبی صدا ورو در روی من نظاره گر

تمام حرکات وسکناتم ...

زیرلب میگویم زن ومرد وپیر وجوان" خدایتان بیامرزد ".

میدانم که دور نیست .روزی که من نیز  با تمام

عشقی که برای دیدن دوباره  عزیزانم  دارم به

دیدارشان خواهم امد وآن روز هیچکدامشان ازمن چهره

پنهان نخواهد کرد ...

انوقت شعفی چون گرمای دلچسب افتاب  پاییزی مرادر

بر میگیرد .هنوزگرم نشده ام که آنی  محو میشود (چرا

؟!) زیرا میدانم مطمئنا در ان لحظات من نیز ساکت

خواهم شد ودر حجاب خاک ازهمه عزیزانیکه روی کره

خاکی دارم اجبارا مخفی می گردم .

همیشه فاصله ای است.

 همیشه چیزی است که نخواهی.

 همیشه باید نگران چیزی باشی که پیش میایید

وتو درانتظارش نیستی .

"فراق, فاصله, هجران "دردی که با ما زاده میشود

وبا ما زندگی میکند و با ما میمیرد .

زندگی جریان دارد بدون انکه تمایلی برای  صدا کردن مان داشته باشد...

وقتی دگمه های پالتو را تا اخر بستی وشال را دور سر ودهانت چنان محکم گره زدی تا سرمای خشک وسوزانی که بیرون در جریان است راه نفوذی نداشته باشد یک نیم نگاهی به برف زیر پایت بینداز که چطور اب میشود وجوانه ای از زیر برف سرک میکشد .ان وقت میبینی که زمین سفید پوش زیر پاهایت که در حال گرم شدن است  چه بی صدا ابستن سبزینه  میگردد...

توی یک روز بارانی وقتی خورشید خانم بازیش میگیرد ودوست دارد با ابر قایم وموشک  بازی کند .به اسمان نگاه کن !انوقت میبینی که چه بی صدا خورشید خانم ابستن رنگین کمان است  .

وقتی داری قفس مرغان عشق را تمیز میکنی واب وارزن برایشان میگذاری یک نیم نگاهی هم به لانه اش بکن !ان وقت میبینی که یک تخم به اندازه یک سر انکشت اشاره توی پنبه های  سفید قایم شده است ومرغ عشق چه بی صدا ابستن تخم هاست .

وقتی مشغول اب دادن به گلهای کنار پنجره جنوبی اتاقت هستی لای برگهای بنفشه آفریقایی راباز کن شاید گل بنفشه بی صدا آبستن غنچه باشد .

وقتی از نردبان کندوج پیله ابریشم بالا رفتی تا برگ توت برایشان بگذاری لای شاخ ها را نگاه کن شاید کرم ابریشمی  زودتر ازبقیه پیله ای به دور خود تنیده است  بی صدا  آبستن پروانه ای است .

از کنار دیوار همسایه که رد میشوی سرت را به جای انکه پایین بیندازی مثل ادم سر براه قدم برداری .کمی بالا بگیر !انوقت می بینی که چه بی صدا درخت هلو توی نیمه زمستان  آبستن شکوفه هاست .

اگر فرصت کردی سری به یک دوست زدی  دقت کن ! شاید امروز روز تولدش باشد و زمان یک بار دیگر بیادش  اورده باشد که زنی چه بی صدا سالها پیش ابستن حضورش بود

از خودم میپرسم :معنای این کلمه جادویی یعنی"

عشق "که هم  میتواند شیرین وسکر اورباشد

وهم  تلخ وگزنده  چیست ؟  

ایا من هرگز عاشق بوده ام ؟و یا بهتر است این جا

 صراحت کلامم را به عاریت بگیرم وبگویم ایا من

معشوقه بوده ام ؟

عشق "یعنی محبت شدید به چیزی یا کسی",

یک معنی لغوی به ظاهر ساده  که توی هر کتاب

لغتی پیدایش میکنید  . ولی همین به ظاهر ساده

باید احساس شود( کی ؟) عشاق میگویند  وقتی

ضربان قلبت که جایگاه عشق است به تپش در

بیایید .ان وقت هرچه تندتر وتندتر در سینه بتپد

یعنی تو عشق رابیشتر وبیشتر  تجربه کرده ای .

اما ان مهروی غماز به همین بسنده نمیکند . این

شروع ان چیزی است که میشود گفت : تو در

وادی عشق قدم برداشته ای .

یک رابطه عاشقانه در ابتدا یک  دلدار ودلداده

مجزا از هم میطلبد .همه ان عشق ارام وارام در

تو رخنه میکند در قلبت جای را طلب میکند و  نازی

که ترا میخواند ونیازی که عرضه میشود. چنان

هوش از سر میپراند که خواب وبیدارت همه  به

جستجوی اوست ...سر گشته ودایم الذکر

میشوی ...گویی همیشه به نماز(راز ونیاز

)ایستاده ای...به خودت میگویی میشود ونمیشود

(؟!)

گاهی ان قدر دور است که ازدست خودت کلافه

میشوی .که چرا وکجا وکی از دستت دلگیر شده

؟ وگاهی خیلی نزدیک که گر میگیری وداغ

میشوی ومست وسر خوش ,بی نوشیدن هیچ

  باده ای که  سکر اور باشد .توی ابرها قدم

برمیداری .

اما هنوز مطمئن نیستی  این حال ماندگار است

یانه ؟

فقط زمانی میتوانی کمی تنها کمی مطمئن

شوی که این" شرب مدام" مدام جام ترا پر کند .

یک روز {که نمیدانم چرا ؟!) گله مند بودم .شروع کردم به جدل کردن با همه چیزوهمه کس در ان میان بود که رسیدم به خدا (؟!)که تو راحت روی تختت نشسته ای ونمیدانی که ما ادمها چه سختیها ودرد های را که متحمل نیستیم . خوش به حالت که که ازپوست وگوشت واستخوان نیستی ونمیدانی سر درد ودندان درد وکمردرد وهزار ویک درد بی درمان دیگه چه درد بی درمانی است ... مثل کسی که بیرون گود به تماشا نشسته انتظار داری ما حریف را به یک حرکت ضربه فنی کنیم ...

حالا سالها از ان روزکذشته است بحمدالله که بین این همه اتفاق وحادثه به اتفاق سلامت وزنده ام !

اما غم ودرد ومشکلاتی که اطرافیانم با ان دست وپنجه نرم میکنم را میبینم ومیشنوم ورنج میبرم که قادر نیستم تسکین درد شان باشم وگره کورشان را به سزانگشت تجربه وتخصصم باز کنم .جهلی را که مثل ماری بر فکر وذهن وباورهای شان تنیده به نور معرفت راهگشا باشم وبا فراخوانی مردم را دعوت کنم تا بی تمسخر گرفتن هم ,یا بدون ظن بد به هم  تنها یک بعد از ظهر ارام در کنار هم آسمان شهرمان را  پراز بادبادکهای رنگی کنند .رنج میبرم از بی ذوقی ادمهای که یک تابلو را در موزه با هزار روش امنیتی محافظت میکنند ولی زیبایی های خدا دادی محیط زیست شان را ندیده  ان را به ذباله دانی تبدیل کرده اند . رنج میبرم از دیدن سیاستمداران بی سیاست ومدیران نالایق که زمین را که میباید بهشتی دیگر باشد با اتش جنگ های طمعکارانه اشان به دوزخی دیگر مبدل کرده اند .رنج میبرم وقلبم میسوزد واشکم را نمیتوانم مهار کنم ...

حالا میفهمم تو خدای من تو هم با انکه دردی نداری از ان بالا ما را نگاه میکنی وبه خودت حتما میگویی چی میخواستم وچی شد !؟ و رنج میبری رنجی به مراتب از هزار درد بی درمان درد اورتر است .

این جا گیلان است ؛ باران می بارد . نه ؛باران

تندی میبارد نه مثل همیشه مثل وقتی , که مثل

هیچ وقتی که شاهدش باشم نبوده است .

همراه رگبار وباد های که از غرب به شرق در حال

وزیدن است .الحق که معجزه ای در حال شکل

گرفتن است که مرا با صدای خوش دعوت میکند تا

روی تراس خانه ام بایستم . وبه دوردست , ان جا

که خط افق در مه غلیظ حاصل از باران گم شده

است دنبال رد پای چیزی بگردم که برایم حامل

نشانه ای است از احسان یک دوست ...

یک سئوال وشاید چند سئوال ....؟؟؟؟؟؟

 هرگز فکر کردید چرا پا روی زمین گذاشتید؟

 قرار بود یا قراراست چه کاری را انجام دهید ؟

حضورتان در روی زمین خدا  چه اثری دارد ؟

ویا شما جلوی پیش امد چه چیزی را میگیرید ؟

حتما فکر کردید ...من هم فکر میکنم .....

خوب  به این حرفم معتقدم که اولا من به اختیار خودم به زمین نیامدم که اگه این طوری بود چیزی یادم می ماند !!!!!

(یک چیزی یک جایی منو ساخت وبعد  روی زمین گذاشت...)

و میدانم : اون هرکی هست وهرچی هست خالق وخدای من است.

نمی دانیدچقدر دنبالش گشتم نشان ازبی نشان ...گرفتن .. کار راحتی نیست ؟؟؟!!!!

در اسما وصفاتش غور کردم ..اوه متحیر القول بود ...ذهن محدود من تاب این نامحدود را نداشت ...

به خودم گفتم :به اندازه رفع عطش که  میتوان از دریای معرفتش نوشید.

 تا فهمیدم همین جاست از شاهرگ گردن به من نزدیکتر...توی چین پیشانی؛ وقتی تعمق میکنم...توی نگاهم وقتی لبخند دخترک کنار جاده  را میبینم ...توی صدام وقتی کسی را دعامیکنم ...

 خواستم خدا یش بخوانم دیدم کمی رسمی ودور ...

میخواستم دوستش بنامم دیدم خیلی به من نزدیکتر از یک دوسته .

( نفخت روحی...) از روح خود در شما دمیدم!!!

خواستم این من من را بهتر بشناسم.

 ( خودشناسی راهی برای خدا شناسیه...)

البته حالامیدانستم من قسمتی از اویم وجالب اینکه دیگران هم قسمتی ازاو بودند ..

( .نظریه وحدت در کثرت وکثرت در عین وحدت )

معنی احسن الخالقین را هم می فهمیدم وبارها تکرارش کردم. نمیدانم در شگفتی یک سازه بودم یا در حیرت حضور یک سازنده...(مطمئنن هردو جای تحسین داشت.)

خوب هنوز سئوال من پابرجا بود  وظیفه این سازه چیه ؟

واین جوابی بودکه پیدا کردم :

اگاهی وشناخت ..فهم جهان ودانش بی همتای خالقش

حیرت وتحسین وغور در اسما وصفاتش 

کمال وجود ی تا مقام همنشینی با خدا

مودت دوستی وعشق ...به ان تنهای بی همتا

ودر مورد خودم چه وظیفه ای داشتم ؟؟!!

میدانستم ما مثل قطعات یک پازلیم که جهان هستی را میسازد .

من کجای این تصویر بودم؟

تصویر یک شکوفه روی شاخه درخت هلو !!

یا پیچکی, دور تنه یک صنوبر جنگلی !!

ستاره ای, گوشه زنخدان  ماه  !!

یا موج نارامی که از خشم و طغیان کف کرده !!

من چی بودم ...شاید بهتر باشه بگم من دلم می خواست چی باشم ؟

این بازی شبیه بازی  جومانجی  بود هر مهره که میانداختی در گیر یک فضای جدید میشدی با بازیگرهای جدید ویک نقش تازه ..

یک بار به یک دوست گفتم :دلم نمیخواد نقش ادم بده را بازی کنم ...

با انکه میدانم توی هر بازی خوب وبد مکمل هم هستند .

تازه هیچ اجباری نیست .حتی اگر همه بخواهند خوب باشند ..

مگه( دنیای پر از صلح )  ارزوی هر کسی نیست.؟؟!!

دوستم گفت : حالا تو چه نقشی را بازی میکنی ؟ 

گفتم :من ...اگه یک روز مردم میفهمی.. که دنیا یک فیلسوف خوب را از دست داد

زمان جنگ بود کسی برای عاشق شدن وقت نداشت .

همه عشق رااز یاد برده بودند (غافل از اینکه بدانند خدای عشق  آنها را از یاد نبرده !!!!!؟؟؟؟؟)

یک شب توی رویا او را دید با هم به یک باغ بزرگ رفتند وتا ساعتها حرف زدند ....

 پرسید :  اینجا کجاست ؟

گفت :بهشت ...

توکی هستی ؟

 مهم نیست من که هستم ، من برای خداحافظی امده ام ولبخندی زد ....

فردا صبح بر سر در خانه ای دید :

"شهید (؟) به لقا الله پیوست ."